Eemweg

Mietjes zijn het. Kan er niets anders van maken. Het hoeft maar een spettertje te regenen of een windje iets harder te waaien en de dames en heren van PVO blijven lekker thuis om daar dan doodleuk heel het Eemconcert af te gelasten. Echt een kranig korps.

In plaats van gezellig een zonnetje onder mensen te brengen hokken de muzikanten heel bang achter moeders pappot, om met zweet in de handen naar het weerbericht te kijken. En twijfelt het bericht een beetje, nou dan staat het sein bij PVO al meteen op vuurrood. Wat ik zeg: net mietjes.

Je zou het niet zeggen, wanneer ik ze in mijn jeugd redelijk in de maat, door Soest zie lopen. Ze hebben gitzwarte pakken aan of ze rechtstreeks naar de Veldweg moeten. Maar ze gaan, heel stoer door weer en wind en ook nog door sneeuw en storm.

En dat laatste, dus van die sneeuw, weet ik trouwens heel zeker, omdat ik nog die stoute sneeuwvlokjes in de zwarte harige PVO pakken zie hangen. Dat lijkt een detail en dat is het ook, alleen mijn oudste zoon is nogal allergisch voor harige pakken. Toch meldt hij zich aan bij PVO omdat hij dolgraag op een klarinet wil leren spelen.

Uiteraard heeft hij onmiddellijk mijn zegen. Tenslotte ben ik zelf nogal muzikaal aangelegd. Hoezo ha, ha, ha.
Vanaf mijn zevende jaar speel ik zo'n beetje alles wat voor piano is geschreven. Ik speel dan wel luchtpiano, maar daar gaat het niet om.

En na mijn fenomenale piano-carrière klim ik op een eetkamerstoel en sla aan het dirigeren. En niet in het wilde weg, ik leer de Arbeidsvitaminen die op de radio worden gespeeld heel keurig uit mijn hoofd, alsof het die Duitse rijtjes zijn. En na afloop buig ik nogal diep in de richting van de achterkamer, voor het meer dan warme applaus.

Maar snel terug naar mijn zoon en PVO. Die combinatie is geen succes. In de eerste plaats vertikt mijn oudste het om in zo'n PVO uniform rond te toeteren en in de tweede plaats stelt hij aan de dirigent voor om eens iets moderns op het repertoire te zetten. Een stukje dixieland bijvoorbeeld.

In plaats van een enthousiaste aanmoediging krijgt mijn zoon de volle laag en ook nog eens de wind van voren: dixieland hoe haalt hij het in zijn bolle hoofd.

Nou en een jaar of vijfenveertig jaar later is het bij PVO nog steeds hetzelfde liedje.

Op de avond dat in Soest het Eemconcert wordt afgelast, begint in Amsterdam doodleuk het Prinsengrachtconcert. Wat ik zeg: net mietjes.

Boudewijn Paans.