‘De basis is wederzijds vertrouwen’

Werner en Joke Paans diamanten bruidspaar

SOEST In 1946 streek zowel het gezin Paans als het gezin Snijders neer in Soest. Dat kinderen Werner Paans en Joke Snijders op dezelfde scholen terecht kwamen in de daarop volgende jaren, is vrij logisch. Dat zij jaren later de liefde vonden, was helemaal niet zo logisch, vertellen ze aan de vooravond van hun 60-jarig huwelijksjubileum.

De basis is wederzijds vertrouwen, laten ze weten. Hoe dat precies in elkaar steekt, vertelt het diamanten bruidspaar in de Soester Courant van woensdag 21 september.

Bij volleybalvereniging Olympia kwamen ze in contact. ,,Behalve sporten en catechisatie was er verder ook niet zoveel te doen in Soest”, herinnert Werner zich. ,,Er zijn denk ik veel ‘sporthuwelijken’ uit die tijd!” De twee werkten samen aan clubblad ’t Vosje. Werner: ,,Ik had eigenlijk een oogje op een vriendin van haar. Joke reed destijds op een brommer en droeg vaak een heel dik jack. Als ze de kopij voor het clubblad kwam brengen, zei mijn moeder altijd ‘Daar is die jongen weer’. Maar toen gaf die vriendin een keer een feest en kwam Joke daar in een prachtig plissérokje met een paars truitje. Meteen sloeg het om bij mij.” Maar Joke wist nog van niets. ,,Voor mij groeide het echt bij het maken van het krantje. We praatten veel en bleken veel gemeen te hebben qua normen en waarden. Er ontstond een soort wederzijds vertrouwen.”

WONINGNOOD Op tafel ligt een krantenartikel uit 1962 met de trouwfoto van Joke en Werner, gemaakt op de trappen van het oude gemeentehuis. Hun feest was in de net geopende feestzaal van De Rank. Dat hun relatie al snel tot een huwelijk kwam, was niet helemaal zo gepland. ,,Er was net als nu grote woningnood”, licht Werner toe. ,,Een vriendin van mijn moeder woonde alleen in een groot huis op de Verlengde Talmalaan en wilde wel een deel aan ons verhuren. Destijds ging je pas samenwonen als je getrouwd was. Wij wilden eigenlijk niet zo snel al trouwen, maar wilden wel graag een woning…” Drie weken na hun huwelijk overleed echter de hoofdbewoonster van het huis. De erfgenamen verkochten het pand aan de gemeente. ,,Er zou namelijk een doorgaande weg komen, de ‘weg over de Eng’. Wij hadden huurbescherming en mochten dus boven blijven wonen zolang het niet gesloopt werd, maar op de benedenverdieping kwamen steeds andere mensen wonen”, diept Werner op.

ORANJELAAN De naderende sloop -die uiteindelijk niet doorging- hing toch wel boven hun hoofd, zeker toen inmiddels hun twee kinderen waren geboren. Daarom kochten ze een ander huis op de Stadhouderslaan, om in 1970 neer te strijken op de Oranjelaan. Daar wonen ze nu al 50 jaar met veel plezier. Werner maakte onlangs nog het boekje ‘Ik woon bij de watertoren’, met wat geschiedenis over de straat en verhalen van de huidige bewoners.

DANKBAAR ‘Iets doen voor de Soester samenleving’ is voor Werner (88) en Joke (82) een gewoonte geworden. Naast de activiteiten voor de volleybalvereniging waren er de afgelopen jaren bijvoorbeeld de inzet voor een sporthal (Beukendal), de Cultuurprijs, het Cultuurplatform, restauratie van openluchttheater Cabrio en steun aan diverse maatschappelijke organisaties en initiatieven. ,,Of het nu ging om iets organiseren voor kinderen uit arme gezinnen die niet konden sporten of het bekender maken van kunst, de inzet voor de samenleving was er echt uit overtuiging”, zegt Werner. En dat naast hun werk. Werner werkte eerst als grafisch ontwerper en werd later directeur van Kasteel Groeneveld. Joke werkte, met tussenpozen vanwege de kinderen, als secretaresse -onder andere voor tekenaar Dick Bruna. ,,Ik denk dat wij veel geluk hebben gehad met onze gezondheid”, zegt Joke. ,,We hebben nooit iets ernstigs gehad en nu nog niet. Ook met de kinderen hebben we nooit problemen gehad. Dat soort dingen kun je niet sturen, maar alleen maar dankbaar voor zijn.”