Zit de Soester politiek gevangen in de klimaatfuik van de overheid?

DEEL 2

Dan wordt duidelijk hoe kwalijk de invloed van de landelijke politieke partijen is als het gaat om het doordrukken van hun ambities en dat de gehele participatieronden slechts voor de bühne zijn of zodanig gestuurd zijn teneinde te kunnen refereren aan de opbrengsten van de participatieronden.  Dat hierbij een keuze voor geen zonnevelden en/of windturbines geen onderdeel mochten zijn van de discussies. Dat er wat gedaan moet worden om de opwarming van de aarde te beperken zal bijna iedereen beamen maar lokaal dient men zich dan te beperken tot energiebesparing. Daar zijn nauwelijks resultaten in behaald. Nog geen 10% energiebesparing, terwijl in het energieakkoord afgesproken is dat reeds in 2018 een energiebesparing van 65% moet zijn bereikt. (zie de bijlagen bij de startnotitie) Wanneer zal de politiek zich richten naar de feiten in plaats van te blijven dagdromen over een CO2 loze uitstoot in 2050 zonder dat er kernenergie toegepast gaat worden? De ingeslagen weg is een heilloze weg die tot een verdere maatschappelijke tweedeling tussen arm en rijk zal leiden. Over de hieruit voortkomende onvrede in de maatschappij wordt blijkbaar niet al te lang nagedacht. Het is nl. “doen of doodgaan” als je D66 mag geloven.   Het wordt tijd voor een duidelijk signaal van de Soester politiek naar Den Haag. Stap uit de Regionale Energie Strategie en wijs Den Haag op haar verantwoordelijkheid zelf besluiten te nemen betreffende energieopwekking, bij voorkeur via kerncentrales. Een van de godfathers van de klimaatbeweging, James Hansen,  pleit inmiddels voor meer kernenergie. De klimaatcrisis waarin we zijn beland is geen crisis zoals de coronacrisis maar een crisis die ons wordt opgedrongen door politici, belangenverenigingen en milieuclubs.

Jan Vrakking