De dieptepass is op maat, maar de Soester spits komt helaas te laat

25 mei 2026 om 15:13 Voetbal

SOEST Op de Bosstraat-Oost is op pinksterzondag geen tijd voor een maagdelijk ochtendgloren. Ruim voordat zeshonderd deelnemers aan het reünietoernooi van SO Soest arriveren, is een leger vrijwilligers druk met voorbereidingen voor onder meer een massaal lunchbuffet. Het hoofdgerecht deze dag is echter nostalgie op een bedje van overdrijven. En zo hoort het. De honderdjarige voetbalclub schrijft op één zondag geschiedenis met nostalgisch reünietoernooi.

Door Johan van Beek

Wie niet in korte voetbalbroek is getooid, heeft z’n zomerse kleding uit de kast gehaald. Arme Blauwe Leeuw met z’n oranje manen. De mascotte moet het in zijn pak bloedheet hebben, maar geeft geen krimp, schikt zich in zijn rol en kwijt zich van zijn vrijwilligerstaak. Hij (of zij?) gaat het imposante deelnemersveld voor naar het hoofdveld van SO Soest, waar Leo Rauch de gezamenlijke warming-up leidt. De reünisten hebben dan net aan lange en ronde tafels een uitgebreide lunch naar binnen gewerkt. Broodjes, beleg, fruit en drinken dat kort ervoor nog op buffettafels lag of stond uitgestald.

Gezamenlijke warming-up op het hoofdveld.- Jaap van den Broek

VIJFTIG TINTEN BLAUW

Met bijna vijftig tinten blauw heeft de organisatie gepoogd de clubkleuren trouw te blijven, maar met zoveel animo ontkwam ze er niet aan ook rode en groene shirts met het SO Soest embleem te bestellen. Op deze memorabele zondag vloekt het niet.

Aan warmte geen gebrek. Het is tijd voor actie, onder de brandende zon, waar zweet en zonnecrème een mix vormen. Geolied loopt het niet overal op de ‘halve’ velden. Lichaamsbouw heeft zich in de nadagen van een carrière bij de een nadrukkelijker ontwikkeld dan bij de ander. De motoriek is hier en daar juist de andere kant opgegaan. Maar menige wedstrijd uit de eredivisie of de Conference League kan qua amusementswaarde niet tippen aan de duels die de (oud)leden van de honderdjarige club uitvechten.

GROOTHEDEN VAN WELEER

Grootheden van weleer staan weer zij aan zij of juist tegenover elkaar. De broertjes Kaats, Paul Hilhorst, Paul Grift, Maurice d’Aquino en anderen zijn gehuld in het rood en spelen tegen bijvoorbeeld Gerard Heinen, Ewout Jansen en Cor Goebertus. Hun groene shirts werken als een rode lap op de legends van SO Soest. Als bondscoach Koeman was komen scouten, zou op het laatste moment Heinen als vierde keeper aan zijn selectie hebben toegevoegd.

Marcel van Schalkwijk schakelt een hulpmiddel in.- Jaap van den Broek

Iets verderop loopt Marcel van Schalkwijk achter een uit het publiek geviste rollator het speelveld op. Ironisch genoeg is hij de eerste die onderuit gaat. Coach Theun van den Hengel, ruim een handvol wisselspelers en doelman Frans van de Berg zien het gebeuren. Otto Wiemans, in zijn jeugd een betrouwbare ausputzer bij SEC, bestrijkt nu ietwat onwennig de rechter flank die ondanks de inkorting van de velden best wel hééél lang is.

De leeftijd van de voetballers varieert van 18 tot ruim 80. Bij de jonge garde ligt het tempo soms hoog. Het jeugdig elan laat zich niet afremmen door Celsius, maar de passing laat nog wel eens te wensen over. Die is bij oudere generaties veel beter. Elke dieptepass is op maat, de snelheid van de medespeler daarentegen niet. En zo golft het spel heen en weer. Klassiekers schallen door de lucht: ‘Tijd’, ‘In je rug’.

Het hoofdgerecht vandaag is nostalgie op een bedje van overdrijven

Niet iedereen kan meedoen. Ron Vlaswinkel kampt - net als veel anderen - met fysiek ongemak, maar is als mede-organisator druk genoeg. Vanzelfsprekend spreekt hij voortdurend zijn stembanden aan. Henk van Asch heeft zich even teruggetrokken in de schaduw, vlakbij het paviljoen. Tussen de hoofdingang van het sportcomplex en het hoofdveld heeft hij zojuist het wereldrecord handen schudden verbeterd. Ernst Brandes, even over uit Azië, is een van de vele lachende supporters. Overal gaan jonge en belegen herinneringen over tafel. Semmy Prinsen en de barmedewerkers draaien overuren.

Damesvoetbal heeft ook historie geschreven bij SO Soest. - Jaap van den Broek

De ‘achterste’ helft van het hoofdveld, aan de zijde van de spoorlijn, is gereserveerd voor de dames. Josette geeft een steekbal door het midden en Saskia omspeelt de keepster, maar komt ruimte en tijd te kort om de bal het beslissende tikje te geven. Na een kopbal roept de andere doelvrouw: ‘Oké, weer een paar hersencellen minder, maar mooi hoor’, en neemt vervolgens met een supporter de tussenstand van Ajax-FC Utrecht door.

DE B1 UIT 1985

Josette’s oom Rens speelt helemaal aan de andere kant van het complex, met de B1 uit 1985. Het team is volledig in het oranje gestoken. Logisch met oud-international Robert Roest, die met Oranje op een haar na de Olympische Spelen van Barcelona miste, binnen de gelederen. ‘Johnny!’, schreeuwt Roest wanneer voormalig topscorer Brouwer zelf schiet in plaats van af te geven.

30 KILOMETERZONE

In de 30 kilometerzone van het Walking-Football schiet de gemiddelde leeftijd als een komeet pijlsnel de lucht in. Getemporiseerd daarentegen is het spel. Het is lastig te onderscheiden of er tijd wordt gerekt, een scheidsrechter is bovendien helemaal niet nodig. Maar in de oudste klasse van het reünietoernooi van SO Soest heeft de inzet nog niet ingeboet, zo blijkt vanaf de zijlijn. De sportieve ‘oudjes’ rijgen de acties met glimlachen en voetbalhumor aaneen. Applaus klinkt als iemand scoort vanaf het middenveld. Zo bijzonder is dat nu eigenlijk ook weer niet, de denkbeeldige middenlijn ligt hier immers op loopafstand van het vijandelijke doel.

DE DERDE HELFT

De derde helft eindigt onbeslist. Net als bij Volendam-Willem II en Ajax-FC Utrecht is een verlenging noodzakelijk. Op de Bosstraat-Oost duurt deze veel langer dan twee keer een kwartier. Het uithoudingsvermogen van de meeste deelnemers is ineens stukken beter. Niemand wil meer wisselen.