[Loodzware] klus geklaard

Soester loopt 270 km door Sahara; 9000 euro voor KiKa

5 mei 2026 om 11:43

Gewoonlijk herstelt René de Wit snel van zware fysieke inspanningen. Zoals een marathon, waarvan hij er al enkele heeft gelopen. En hij wandelde eens 120 kilometer in drie dagen. Maar dit keer was hij toch dagen wat van slag, en vooral heel erg moe.

Begin april volbracht hij de zesdaagse uitputtingsslag. Die omschrijving is niet overdreven blijkt wel uit het feit dat een van de deelnemers de tocht niet overleefde. Tijdens de vierde dag - de zwaarste met 100 kilometer - zakte deze deelnemer van uitputting ineen en mocht een tocht naar het ziekenhuis niet meer baten. De mededeling hiervan noemt hij 'het ergste moment' in de zesdaagse ontbering. 

De Wit heeft meerdere van de 1500 deelnemers van uitputting naar de grond zien gaan. ,,Je krijgt geen meter cadeau", weet hij. Zelfs het 'cadeautje' dat de organisatie ter ere van de veertigste editie in het vooruitzicht had gesteld bleek een extra uitdaging: niet de gebruikelijke 250 maar 270 kilometer stond op het programma.

40 GRADEN De vraag rijst waarom de 51-jarige vader van twee kinderen dit dan toch doet. ,,Ik wilde het proberen, het was echt de uitdaging. En daarnaast liep ik voor KiKa. Elke stap leverde geld op voor het goede doel en dat is uiteindelijk 9.000 euro geworden. Dat was een extra motivatie." Niet dat hij continu dit soort uitdagingen op zijn lijstje heeft. ,,Nee, daar ben ik niet van. Er moet iets op mijn pad komen waar ik zin in heb."

De omgeving van de stad Ouarzazate in Marokko was het startpunt van de marathon. Met bussen werden de deelnemers zes uur lang de woestijn ingereden. De eerste dag was een 'opwarmertje' van 35 kilometer. ,,Je bent volledig op jezelf aangewezen, in onherbergzaam gebied", wist hij toen zeker. Overdag steeg het kwik dikwijls naar 40 graden en de rugzak van 12 kilo betekende een behoorlijke ballast. 

SNURKERS De nachten werden doorgebracht in een berbertent, samen met zeven andere lopers. Het was even wennen en echt goed uitrusten was niet mogelijk. ,,Je hebt er snurkers tussen en er kolken ladingen zand naar binnen."  Het eten was ook behelpen. ,,Je eet wel veel, maar allerlei pakjes. Na twee dagen begin je vers eten te missen."

Dat eten moesten ze zelf meenemen, net zoals kleding en toiletspullen. ,,Het enige wat je van de organisatie krijgt is water. Om de circa 8 kilometer staat een punt waar je je bidon kunt vullen. En aan het einde van elke etappe krijg je 5 liter water tot de volgende dag, om te drinken en je te wassen."

,, Het ergste was dat een deelnemer het niet overleefde

Dag drie en vier waren afstanden van respectievelijk 40,5 en 30 kilometer. De vierde dag was dus de killer, helaas letterlijk, van 100 kilometer. De Wit: ,,Ik zag daar wel tegenop, maar het is toch gelukt." 

Van bijkomen de volgende dag was absoluut geen sprake: de marathonafstand van 42,2 kilometer moest worden afgelegd. De laatste etappe was de kortste, 23,5 kilometer. ,,Nog steeds pittig. Het werd gepresenteerd als een feestafstand, maar dat heb ik niet zo ervaren."

DUINEN Ergens in de Sahara in Marokko was de finish. Naast oneindige zandvlaktes ging de tocht ook door duinen en heuvels. Maar waar hij precies heeft gelopen? ,,Geen idee, je bent constant in de Sahara." 

Onder de 1500 deelnemers waren veel Fransen en Marokkanen en toch ook zo'n 85 Nederlanders. Niet dat René de Wit daar samen mee heeft opgetrokken. Het was ieder voor zich op deze overlevingstocht. ,,Samenlopen in al dat mulle zand doe je gewoon niet."