Openbare basisschool Overhees in de gelijknamige nieuwbouwwijk was nog maar enkele jaren open toen een jonge Henniëtte Botterblom daar stage kwam lopen. ,,Toen ik mijn diploma had, kon ik bij Overhees blijven voor één dag in de week. Net twintig was ik." De rest van de week pendelde ze op de fiets heen en weer tussen Amersfoortse scholen om anderstalige leerlingen te helpen met hun Nederlands. ,,Dat vond ik ontzettend leuk om te doen. Ik heb zelf Turks en Arabisch geleerd om beter met deze kinderen te kunnen communiceren."

TEKENTJES Begin jaren tachtig breidden haar dagen op Overhees zich steeds meer uit. Uiteindelijk heeft ze er alle groepen wel gehad. ,,Ik vond groep 3 heel leuk omdat je dan de kinderen leert lezen en schrijven. Ik probeerde me voor te stellen dat het voor hen net zo’n ervaring was als voor mij toen ik Arabisch leerde: in het begin zijn het allemaal tekentjes en gaandeweg leer je wat ze betekenen en kun je zinnen maken." Sinds het schooljaar 1999-2000 heeft ze altijd groep 8 gehad. ,,Dat vind ik leuk vanwege de leerstof, met name wereldoriëntatie en vooral geschiedenis. Mooi om te zien hoe de leerlingen groeien en om samen toe te werken naar de middelbare school."

Bij leerlingen en collega’s staat juf Henniëtte vooral bekend om haar passie voor het vertellen van verhalen over de geschiedenis. Het project over tien kinderen die in Kamp Westerbork hadden gezeten en de natuurwerkweek op Terschelling, vindt ze zelf ook hoogtepunten. ,,Maar op een gegeven moment werd onze groep 8 te klein voor die kamp-accommodatie en ben ik wat anders gaan proberen. Zo zijn we een aantal jaren naar Delft geweest, waar veel historie is, en de laatste elf jaar naar Drenthe met de hunebedden en Kamp Westerbork. Ik zocht altijd dingen op met geschiedenis!"

WITTE VLUCHT Dat de school op een gegeven moment zo klein werd dat zelfs sluiting dreigde, vond ze heftig. ,,Er kwamen steeds meer scholen bij in Overhees en er was ook krimp door de ‘witte vlucht’: ouders die hun kinderen hier niet op school wilden, omdat wij allochtone kinderen hadden. Dat vind ik nog steeds heel erg. Hoe leg je uit aan kinderen dat hun vriendjes door hun ouders uit de klas zijn gehaald omdat zij hier zitten… Toen we als een van de eersten een ‘kantoorurenschool’ werden, dus met buitenschoolse opvang erbij, de naam veranderden in deBuut en Daltonschool werden, kwamen er juist weer veel witte kinderen en groeiden we weer."

VERANDERINGEN Zo maakte ze veel veranderingen mee, waaronder de invoering van het daltononderwijs. ,,We werkten al met combinatiegroepen dus er was al veel zelfstandigheid bij de kinderen. Dus eigenlijk vond ik die overgang niet zo moeilijk. In al die jaren waren er regelmatig vernieuwingen, zoals het leerlingvolgsysteem en ook de komst van computers. Je gaat gewoon mee met de flow. Je groeit mee en het was eigenlijk heel leuk allemaal. Zeker met het nieuwe gebouw en de enthousiaste collega’s. Ik vind het echt heel jammer dat mijn lijf het niet meer aankan."

TOURNEE Vanwege de coronamaatregelen is er niet één moment maar een soort ‘afscheidstournee’ met onder andere de groep 8-musical deze week. ,,Daarna ga ik het eerst maar eens laten bezinken allemaal. Misschien ga ik wel wat vrijwilligerswerk doen, bij Kamp Amersfoort bijvoorbeeld. Dan ben ik toch nog met geschiedenis bezig."

Astrid van den Hoek