Soesterberg kan nu kennis maken met haar werk nu de activiteiten in De Drie Eiken waar ze negen schilderijen exposeert, langzaam weer op gang komen. Die kennismaking zou al eerder mogelijk zijn geweest als niet kort nadat de werken waren opgehangen de coronacrisis was uitgebroken. Niemand kon ze meer bekijken. ,,Om me heen hoorde ik van degenen die ze nog net wel hadden kunnen zien: O, wat is zit mooi geschilderd, zo vrolijk.”

Een vriendin die weet dat zij schildert werkt als vrijwilligster in De Drie Eiken. Ze zei: ,,Er hangen hier heel sombere schilderijen, al een hele tijd en we willen ze gaan vervangen. Ze vroeg of ik nog wat schilderijen had. Ik had er nog een stuk of negen. Die zijn ze komen ophalen en hangen nu in De Drie Eiken.”

Lia Dunnewijk komt uit Rotterdam waar ze op het Scheepvaartkantoor werkte. Via Amersfoort kwam ze in Leusden terecht. Als vrijwilligster van de Zonnebloem werd ze ook vrijwilligster in verzorgingshuis ’t Hamersveld waar ze later in vaste dienst kwam. ,,Dat was wel bijzonder want ik werd door de directrice gevraagd terwijl ik geen enkel diploma had. Maar ik vond het leuk om met ouderen om te gaan, dus heb ik ja gezegd.” Ze bleef er twintig jaar en nam in 2004 afscheid.

CREATIEF In 1990 was ze met echtgenoot en twee dochters naar Soesterberg verhuisd. In het begin had ze heimwee naar Leusden en kon ze moeilijk wennen in haar nieuwe woonplaats, maar het duurde niet lang of ze wilde er niet meer weg. In die periode is ze gaan schilderen. Daar keek niemand van op, want ze is altijd creatief geweest. Met potten bakken bijvoorbeeld en met het maken van kaarten. In Leusden maakte ze kennis met Kitty Vermunt van wie ze jaren les kreeg, totdat ze zei: je bent eigenlijk te goed geworden om hier te blijven. Daarna kreeg ze les van professioneel schilderes Lenie van der Kamp in Hooglanderveen.

Haar eerste expositie hield ze in Leusden, erna in Achterveld, daarna in de praktijkruimte van fysiotherapeut Ivo van Loo op het Dorpsplein.

Alle schilderijen die ze heeft gemaakt heeft ze gefotografeerd. De foto’s bewaart ze in een album met erbij de reacties van de bezoekers. Ze verkoopt de schilderijen niet. In het begin deed ze dat nog wel. ,,Maar ik wil ze niet kwijt. Ik wil ze alleen maar laten zien.” Ze schildert dan ook niet voor anderen, alleen voor zichzelf omdat ze er plezier aan beleeft en er rust in vindt. Veel in paars, haar lievelingskleur. Ze schilderde schepen in Spakenburg, maar ook landschappen en dieren en verder stillevens zoals bloemen.

Alleen portretten schildert ze niet. Dat heb ik maar één keer gedaan. Maar ze houdt het toch maar bij haar favoriete techniek van het aquarelleren in de heldere en frisse kleuren die haar werk kenmerkt, zoals is te zien in De Drie Eiken.


Jan van Steendelaar