Van Weedestraat

Lokaal/Column

Koud is moeder overleden en waar sta ik? Ik sta bij De Gouden Snaar, bij meneer Meeder. Natuurlijk praten we een paar momenten over moeder, maar stilaan verschuift het gespreksonderwerp naar de techniek, ofwel naar de muziek. Heel logisch. Want omdat ik weer geen rouwkaarten mag schrijven, ze zeggen dat er dan geen kaart aankomt, mag ik de muziek doen. En daarmee wil ik eens goed voor de dag komen. Achteloos een cd'tje afgeven bij de begrafenismeneer is geen kunst en niets voor mij. Je moeder gaat maar een keer dood en je werkt niet voor niets bij de omroep.

Nou, meneer Meeder heeft een uitgelezen setje voor me, waarmee ik vanuit mijn luie stoel het mooiste bandje kan monteren. Ik sta paf. Zelf kom ik nog uit het tijdperk dat het monteren van audio en video nog met een schaar en een stukje tape gaat. En moet je zien, de technici trekken er ook nog een witte jas bij aan of ze een open hartoperatie plegen.

Thuis, in een luie stoel, imiteer ik onmiddellijk meneer Meeder. Best wel moeilijk, maar het lukt. Ik monteer een bandje met muziek waardoor Anna moet huilen en moeder moet nog worden begraven. Nou, neem van mij dan maar gerust aan dat de boodschap voor honderd procent over komt.

Ik wil Anna, in het kader van die broodnodige emancipatie, nog uitleggen hoe of het setje ongeveer werkt, maar daar wil ze niets van weten. Als ik de wasmachine, de magnetron en oven niet wil begrijpen moet Anna niets hebben van mijn nieuwe setje al komt 'ie duizend keer van meneer Meeder van De Gouden Snaar. Nog een gelukje dat ik even weg moet. Ja, zo'n begrafenis heeft als je niet oppast best nog wel de nodige voeten in de aarde. Maar voor de gezelligheid laat ik het setje spelen.

En het zal wel inbeelding zijn maar het enige technisch inzicht wat ik heb neemt ook heel geniepig de wijk. Oke, het printer-en floppytijdperk overleef ik als een aangespoelde zeehond rijp voor Pieterburen. Maar kort daarna beginnen mannen onder mijn bureau te kruipen. Thuis en op de zaak. ,,Werkt u maar lekker door", roepen ze nog in koor, terwijl ik een man onder mijn bureau maar raar vind. Maar er is niets aan te doen. Ik moet van de mannen ook online.

Dan krijg ik een schoonzoon. Marc. Harstikke leuk. Alleen Marc is in Apple. Oke, rooms-katholiek is erger. Maar goed, alles went en werkt als ik maar van de wachtwoorden afblijf. Jammer is wel dat de kleinkinderen over mijn telefoon zeuren. Die is niet cool. Oke, ik koop er eentje die wel cool is en waar tegen je kan praten. Heel fijn. Alleen mij verstaat 'ie weer niet.

Was ik maar weer terug bij mijn setje waarbij Anna die avond heel de tijd heeft zitten huilen, omdat ze niet weet hoe ze het setje uit moet zetten.

Boudewijn Paans

advertentie